Głównym celem tej ekspedycji jest zimowa eksploracja wysuniętych najdalej na wschód Europy rejonów górskich – masywu Uralu Subpolarnego. Aby osiągnąć założone cele, uczestnicy wyprawy będą musieli wykazać się umiejętnościami radzenia sobie w skrajnie nieprzyjaznych warunkach charakterystycznych dla ekstremalnej turystyki. Wędrówka przez dzikie tereny wiąże się ze spędzeniem dwóch tygodni w temperaturach dochodzących do –45°C oraz trekkingiem i wspinaczką górską również w ekstremalnie niskich temperaturach.

Kierunek wyprawy

Narodnaja to najwyższy szczyt europejskiej części Rosji (Chanty-Mansyjski Okręg Autonomiczny) i Uralu Subpolarnego. Jest to najdalej na wschód wysunięty szczyt Korony Europy, a także, z uwagi na położenie, uznawany za najtrudniej dostępny. Mimo stosunkowo niewielkiej wysokości Narodnaja po raz pierwszy została zdobyta dopiero w 1927 roku przez A.N. Alieszkowa (А.Н. Алешков). W literaturze i na mapach spotykane są również nazwy – Narodna (Народна) lub Naroda (Народа).

Ural Subpolarny to jedno z niewielu miejsc w Europie, w których przyroda i kultura regionalnych plemion Komi zachowała się w pierwotnej, czystej postaci. Większość terenu pokrywa lasotundra i tundra. W górnych partiach dominuje nietypowe dla północnych gór ukształtowanie alpejskie i występują lodowce.

Uczestnicy wyprawy

Jarek Jóźwicki, „Dziku”, ur. się w Nysie w roku 1980. Obecnie mieszka we Wrocławiu. Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej.

W wieku 25 lat przypadkiem trafił w Dolomity i dowiedział się, że istnieją góry wyższe od… Karkonoszy. Wtedy, wraz z kolegą, pokonał w glanach trudne ferraty.

Nowe doświadczenie błyskawicznie stało się pasją. W ciągu następnych 5 lat wyruszył po najwyższe szczyty 27 europejskich państw. W tym w wiosennych wyprawach na Bałkany zdobył kolejno: Midżur w Serbii, Djeravicę w Kosowie, Zlą Kolatę w Czarnogórze, Dinarę w Chorwacji, Triglav w Słowenii, Korab w Macedonii oraz Musałę w Bułgarii.

Do jego osiągnięć należy też, m.in., zimowe wejście na Rysy, wiosenna wyprawa za koło polarne po najwyższe góry państw Skandynawii, zdobycie drugiego szczytu Europy – Dufourspitze (4634 m), zorganizowanie wyjazdu i zdobycie Mont Blanc (4810 m) – dwukrotnie, od włoskiej i francuskiej strony, zdobycie najwyższych szczytów 25 europejskich państw. Stworzył i prowadzi stronę internetową www.dziku.maniak.pl. Szukając informacji o Koronie Europy, strona zajmuje czołowe pozycje w wyszukiwarkach.

W jego głowie kotłuje się nieskończona ilość pomysłów na wyjazdy. Marzy o tym, by móc zrealizować jak najwięcej z nich. Każda z dotychczasowych podróży to przygoda jedyna w swoim rodzaju. Jednak jego obecny projekt to coś, co przewyższa wszystkie dotychczas zrealizowane plany. Na najwyższy szczyt Uralu oraz europejskiej części Rosji nie jedzie tylko dla siebie. Po zetknięciu się z chorobą u najbliższej mu osoby i po długich miesiącach starań wielu ludzi o umożliwienie jej leczenia postanawia wraz z przyjaciółmi te dwie sprawy połączyć.

Maciej Besta ma 22 lata, studiuje informatykę na AGH w Krakowie oraz astrofizykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pasjonują go m.in. zagadnienia związane z kosmologią, astrofizyką i fizyką teoretyczną oraz informatyczne sposoby i możliwości symulacji takich zjawisk przy użyciu systemów rozproszonych, co łączy także z pracą zawodową w szwajcarskim Laboratorium Cząstek CERN.

W swoich podróżach zawsze kieruje kroki i spojrzenie w stronę gór, poprzez wyprawy dwojakiego charakteru – po pierwsze, zdobywanie szczytów w sensie typowo alpinistycznym, po drugie, eksplorację dziewiczych, dalekich i nietkniętych stopą ludzką pasm górskich. Swoją pierwszą, tatrzańską wyprawę odbył z dziadkiem w wieku 12 lat, zaczynając od razu od najwyższej turystycznej półki i pokonując grań Orlej Perci. Od niedawna jest początkującym alpinistą. Stanął na szczycie Mont Blanc, Gran Paradiso oraz kilku innych alpejskich trzy- i czterotysięczników. Wędrował szczytami i dolinami ukraińskiej Czarnohory, Beskidu, przejechał Kazachstan, Kirgistan, Tadżykistan i Uzbekistan. Pobierał naukę od najlepszych – na kursach wysokogórskich, wspinaczkowych, na szkoleniu przetrwania polarnego.

W chwili obecnej pochłonięty jest przygotowaniami do kilku wypraw – wyjazdu we wschodniosyberyjskie Góry Momskie i Góry Czerskiego w dalekiej Jakucji, trawersu alpejskiego masywu Monte Rosa, wyjazdu w Gorgany oraz w zimowy Kaukaz, a także Sylwestra na szczycie Mont Blanc. Jego marzenie to najwyższe i najtrudniejsze szczyty, tzw. Śnieżna Pantera, czyli siedmiotysięczniki byłego ZSRR, Karakorum i Himalaje, a także przebycie centralnego Tybetu bez pomocy z zewnątrz.

Magda Jarocka ma 28 lat, z wykształcenia jest plastykiem i architektem krajobrazu, z zawodu – początkującym marketingowcem, z potrzeby serca – włóczykijem. Jej własna matka często zastanawia się czy przypadkiem dziecka nie podrzucili jej… Cyganie.

Niepoprawna optymistka i zupełnie niedzisiejsza marzycielka. W wolnych chwilach eksploatuje wysłużony, pełnoletni już rower składak, łazikuje po górach, żegluje i masowo pochłania literaturę podróżniczą, marząc o dalekich wyprawach. Osiągnięcia to, m.in., zdobycie najwyższych szczytów: Macedonii (Korab), Bułgarii (Musała) i Serbii (Midżur), udział w wyprawach na Mont Blanc (Francja) i Grossglocknera (Austria), rejs żeglarski przez morza Irlandzkie i Celtyckie do Zatoki Biskajskiej i wiele jeszcze w planach;-)

Łukasz Białas, Wilk Stepowy, urodził się w 1978 roku, w miejscowości Frankenstein, w cieniu Krzywej, zmurszałej Wieży. Od najmłodszych lat przejawia skłonności do intensywnej integracji z naturą. Naznaczony miejscem urodzenia, wpływem rodziców i początkami dzikiego kapitalizmu wędruje, zdobywa, eksploruje, pływa.

Od zawsze niezależny emocjonalnie i intelektualnie. Konsekwentny – doprowadził do końca kilka dużych projektów.

Jest dowodem na to, że nie ma na świecie podziałów na umysły ścisłe i na humanistów. Fotograf, ichtiolog, ratownik WOPR, narciarz, perkusista, realizator dźwięku.

Kamieniami milowymi w jego rozwoju są niezwykli ludzie, których los pozwolił mu poznać. Czerpie od nich, ale stara się nigdy nie być dłużny;-)

W górach od kiedy pamięta. Kolekcjoner odznak GOT, blizn, odcisków, ran, a przede wszystkim… pięknych wspomnień. W Sudetach, Beskidach, Tatrach i Bieszczadach czuje się jak u siebie w domu. Poznał góry Norwegii, Szwecji i Finlandii, zdobył szczyty Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Serbii, Macedonii, Słowenii i Chorwacji. Wspinał się na Mont Blanc i Kaukazie. Zorganizował wyprawę na Elbrus.

Plany na przyszłość, tu trzeba by napisać osobny rozdział.

Plan ekspedycji

Około 25 lutego–1 marca – podróż z Polski przez Moskwę do Inty.

1-14 marca – akcja w terenie: wędrówka przez tundrę i teren górski na dystansie ok. 150 km do podnóża najwyższej góry masywu Ural – 1–6 marca.

Zdobycie najwyższego szczytu masywu Ural oraz europejskiej części Rosji – Narodnaję, 1895 m. n.p.m. – 7 marca.

Przedostanie się pod jedną z najbardziej charakterystycznych ze względu na swoją niezwykłą formę gór Uralu – Manaragę (1663 m. n.p.m.) – 8 marca.

Zdobycie Manaragi – 9 marca.

Wytyczenie przez zupełnie odludne tereny drogi powrotnej do miejscowości Kosju – 9–14 marca.

15-19 marca – powrót przez Moskwę do Polski.

Główne cele

Realizacja projektu Korona Europy, czyli zdobycia najwyższych szczytów europejskich państw, zimowa eksploracja najwyższej części masywu Ural: zimowe wejście na najwyższą górę Uralu oraz europejskiej części Rosji (Narodnaja), zdobycie „Niedźwiedziej Korony”, czyli najbardziej charakterystycznego szczytu Uralu – Manaragi, wytyczenie i pokonanie pieszo około 300 km odludnej trasy Inta–Narodnaja–Kosju. Poza tym nawiązanie kontaktów z rosyjskim stowarzyszeniem osób chorych na stwardnienie rozsiane, poznanie sposobu życia ludności najdalej na wschód oddalonej części Europy.

Informacje o ich innych pomysłach, przebytych podróżach (relacje i galerie zdjęć) znajdują się na stronach internetowych: www.dziku.maniak.pl oraz www.klubpodroznikow.com.pl.

KOMENTARZE:

Dodawanie komentarzy wyłącznie po zalogowaniu (formularz logowanie z prawej strony).