Jest kolejnym państwem, które łatwo pominąć w wyliczaniu krajów Europy – obok Watykanu i Monako to najmniejsze państwo kontynentu. Ulokowane jest po północno-wschodniej stronie Włoch. W Polsce znane przede wszystkim ze względu na słabą drużynę piłkarską, z którą Polacy zawsze wygrywali. Mimo braku sukcesów w sporcie San Marino ma bogatą historię i wiele atrakcji dla spragnionych wrażeń turystów.
Państwo powstało w 301 roku. San Marino założył św. Maryn, który jest patronem kraju. Według przekazów na wzgórzu Monte Titano założył wspólnotę chrześcijańską po ucieczce z Rzymu, gdzie panował Dioklecjan prześladujący chrześcijan. Na pamiątkę Mauryna miejsce, gdzie założył wspólnotę, nazwano „Ziemią San Marino”, czyli po prostu ziemią św. Maryna. Maryn miał być kamieniarzem albo kowalem. W XVIII wieku powstało bractwo pod jego wezwaniem, a relikwie świętego odnalazł w XVI wieku archiprezbiter kościoła św. Piotra pod samym ołtarzem. Święto powstania San Marino mieszkańcy obchodzą 3 września.
Językiem urzędowym jest włoski, a walutą euro. Niegdyś kraj był podzielony na okręgi parafialne, obecnie – na dziewięć zamków. Przez dwa lata rządzi nimi Kapitan Zamku i Rada Pomocnicza. Dominującą religią jest katolicyzm. Porównując powierzchnię San Marino z Warszawą proporcje wynoszą 1:8, więc zwiedzenie kraju zajmie co najwyżej dwa dni. Dużą atrakcję stanowią Dni Średniowiecza, czyli „Medieval Days”. Na kilka lipcowych dni kraj zamienia się w średniowieczne miasto, po którym paradują kusznicy i obywatele przebrani w średniowieczne stroje. Od 1988 roku odbywa się tutaj również Festiwal Muzyki Etnicznej, na którym prezentowana jest muzyka rodem z Afryki, wschodniej Europy, Karaib czy Kuby. To wydarzenie również ma miejsce w lipcu. W grudniu i styczniu jest targ świąteczny, na którym rozstawione są stragany z rękodziełami, sanmaryńskie przysmaki. 1 kwietnia i 1 października każdego roku następuje wybór dwóch regentów panujących przez pół roku. Są oni wybierani przez parlament. Turystyka jest główną gałęzią San Marino, więc ze znalezieniem noclegu i transportu nie ma większych problemów.
Stolica San Marino to miasto o takiej samej nazwie. Od 3 lat widnieje na liście UNESCO wraz ze swoim największym szczytem, czyli Monte Titano. Liczy sobie 756 m n.p.m. i zalicza się do pasma Apenin. Ze względu na niewielką powierzchnię kraju i małą liczbę ludności kraj musiał przede wszystkim bronić się przed najeźdźcami. Dlatego większość zabytków San Marino to pozostałości zamków, fortyfikacji, murów obronnych i baszt. Na trzech wierzchołkach Monte Titano zbudowano zamki. Te trzy punkty dziś nazywa się wieżami, z czego wieżę pierwszą stanowi twierdza La Rocca Guaita. Została zbudowana w XI wieku, a według niektórych legend już w X. Wewnątrz znajduje się Muzeum Starej Broni, a w nim takie zabytki, które używane są do dziś z okazji świąt państwowych np. dary od Wiktora Emmanuela II i Wiktora Emmanuela III. Do końca lat 60 XX wieku w twierdzy znajdowało się więzienie. Kolejna wieża – La Rocca Cesta została zbudowana na początku XIII wieku i podobnie jak pierwsza została poddana licznym restauracjom. Tutaj również można oglądać zabytkową broń, jeszcze tę z początków średniowiecza. La Rocca Montale to trzecia wieża niewybudowana do końca. Nie można nawet ustalić, w którym wieku zaczęto ją budować. Prawdopodobnie stwierdzono, że budowa trzeciej warowni jest niepotrzebna. Warto zobaczyć Plac Wolności – La Plazza Della Liberta. Zanim przeniesiono stolicę papieską do Watykanu, to tutaj znajdowała się główna rezydencja papieży. Pośrodku znajduje się kościół wybudowany przez św. Borrominiego w XVII wieku. W środku znajduje się pomnik św. Sylwestra czy fresk Bonifacego VIII. Drzwi Święte z lewej strony budynku otwierane są tylko w Lata Jubileuszowe. Przy Plazza Della Liberta znajduje się ratusz Palazzo Pubblico, w którym mieści się siedziba rządu kraju. Pochodzi z XIV wieku. Na fasadzie budynku można podziwiać herby dziewięciu zamków, na które podzielona jest republika. Dawny kościół parafialny zastąpiono bazyliką świętego (Basilica del Santo) reprezentującą styl neoklasycystyczny. Zastąpienie budowli nie było pozytywnym krokiem, ponieważ dawny kościół predstawiał jeszcze styl preromantyczny, a nawa główna mogła pochodzić jeszcze z V wieku. W bazylice są przechowywane części relikwii św. Maryna oraz Tron Regencji z XVII wieku.
Z kolei armia San Marino zalicza się do jednej z najmniejszych na świecie. Faktyczna obrona kraju zależy od Włoch, a siły zbrojne kraju mają charakter przede wszystkim reprezentacyjny. Istnieje dużo rodzajów jednostek – od najstarszej, czyli Gwardii Fortecznej, przez Korpus Kuszników czy Milicję Armii, skończywszy na Żandarmerii pomagającej policji.
Jako że San Marino jest niewielkim krajem i cały czas pozostaje pod silnym wpływem Włoch, kuchnie obu krajów nie różnią się zbytnio od siebie. Najpopularniejsza jest zupa rybna brodetto. Jada się tu oczywiście wszelkie rodzaje makaronów, pizzy, zapiekanek i dań przyrządzonych z owoców i warzyw, które uprawiane są na terenie kraju.
Oficjalna strona internetowa San Marino: www.sanmarinosite.com/eng/index.php
Filmiki z fotografiami San Marino: kliknij tutaj
Hymn San Marino: kliknij tu
KOMENTARZE:
Dodawanie komentarzy wyłącznie po zalogowaniu (formularz logowanie z prawej strony).