Wieża Eiffla nazywana Pierwszą czy też Żelazną Damą Paryża od początku istnienia budziła skrajne emocje. Do dziś krążą anegdoty o znanych ludziach, którzy wybierają restauracje na jej tarasach widokowych, bo… to jedyne miejsca, skąd jej nie widać. Mimo to urosła do symbolu Paryża, a na pytanie, która budowla mogłaby nim być, gdyby nie było Wieży Eiffla, nie ma jednej odpowiedzi.
Od Wieży Eiffla zazwyczaj zaczyna się zwiedzanie tego miasta. To niewątpliwie jeden z najbardziej obleganych, rozpoznawalnych i obfotografowanych obiektów świata. Myli się ten, kto myśli, że wyczerpały się już wszystkie możliwości oryginalnego spojrzenia na ten obiekt.
Do 1930 r. z wysokością 300,5 m, czyli mniej więcej 88 pięter tradycyjnego wieżowca, kiedy to wzniesiono Chrysler Building w Nowym Jorku, była najwyższym obiektem świata. W porównaniu z aktualnym rekordzistą, 527-metrowym wieżowcem, może wydawać się… niewysoka. Została wzniesiona w ciągu dwóch lat (1887–89), do jej budowy zużyto 7 tys. ton stali, pracowało przy tym 300 robotników, jeden z nich stracił życie. Do konserwacji wieży, co siedem lat, zużywa się 50 ton farby. Do tej pory przeprowadzono ich siedemnaście. Wieża usytuowana jest przy Polach Marsowych i dopiero tutaj oraz kiedy wejdzie się w pobliskie uliczki, tak naprawdę można się przekonać jakie rozmiary ma Eiffelmania. Najpopularniejszy suwenir to nic innego jak… Wieża Eiffla na breloczkach, otwieraczach do butelek, magnesach, kubkach i koszulkach, do tego jeśli bierze się ślub w Paryżu to zdjęcie pamiątkowe tylko… obok Wieży Eiffla.
Początki tego miasta związane są z ludem Paryzjenów, który w II w. p.n.e. osiedlił się w miejscu, gdzie dziś jest miasto.
Choć tylko Paryż był stolicą Francji, jest jedynym miastem, które burzyli sami jego mieszkańcy.
Victor Hugo powiedział o nim „Wszystko, co istnieje w dowolnym miejscu na ziemi, istnieje też w Paryżu”.
Paryż był tłem wydarzeń niezliczonych książek – Ericha Marii Remarque’a „Łuku Triumfalnego”, Victora Hugo „Nędzników”, Emila Zoli „Germinala”, Umberta Eco „Wahadła Faucaulta”, Williama Whartona „Spóźnionych kochanków”, Pierre’a La Mure’a „Moulin Rouge”, Axela Madsena „Coco Chanel. Kobiety niezwykłej”, Stephena Clarka „Merde”, Julia Cortazara „Gry w klasy”, Murgera „Scen z życia cyganerii”.
Do tego filmy: „Amerykanin w Paryżu”, „Moulin Rouge”, „Ratatouille”, „Amelia”.
Zarówno literatura, dzieła malarskie, jak i filmy sprawiły, że każdy, kto po raz pierwszy przybywa do Paryża, ma własne wyobrażenie tego miasta, a pierwsze wrażenie wcale nie jest pozytywne. Nazywa się to syndromem paryskim, ale złe odczucia mijają po kilku dniach pobytu w mieście.
Najsłynniejszy paryski kabaret, Moulin Rouge, w dzielnicy czerwonych lamp, nazwę zawdzięcza umieszczonej na nim imitacji czerwonego młyna. W pobliżu są jeszcze dwa młyny. Wartość rynkowa jednego z nich wynosi dziś 18 mln euro, ale właściciel nie jest zainteresowany sprzedażą.
Paryska Olimpia (przy 28 Boulevard des Capucines, ul. Kapucynów) nie dorównuje sławą Moulin Rouge, za to koncertują tu najwięksi artyści. Prestiż tej sali koncertowej zapewniła Edith Piaf. Artystka dzięki niej zdobyła sławę. Po koncertach wychodziła do publiczności, rozdawała ludziom swoją gażę, a ci odprowadzali ją do domu. Kierowcą taksówki, którą jeździła Edith Piaf, był Charles Aznavour i niejednokrotnie zapowiadała mu artystyczną karierę, którą zresztą utorowała własnym nazwiskiem.
Z polskich artystów występowali tu m.in. Czesław Niemen i Ewa Dymarczyk.
„Marsylianka” jest hymnem Francji, a która piosenka najbardziej odzwierciedla klimat Paryża? „Aux Champs Élysées” Joe’a Dassina? „Sous le Ciel de Paris” czy „Elle frequentat la Rue Pigalle” Edith Piaf?
Idąc od Moulin Rouge (na Montmartrze) przy Placu Marcel Aymé natrafimy na monsieur Dutilleula. To postać urzędnika (rzeźba „Przechodzimur” według projektu Jeana Marais, 1989), który pewnego dnia odkrył w sobie moc przechodzenia przez mur. Tak jak nieoczekiwanie zyskał ten dar, tak pewnego dnia go utracił, a jego ciało w połowie pozostało uwięzione w ścianie.
Na Montmartrze, najwyższym wzgórzu Paryża (130 m n.p.m.), stoi bazylika Sacré-Coeur. Z prowadzących do niej schodów rozciąga się jedna z najpiękniejszych panoram na większą część miasta. Schodząc wąskimi schodami z Montmartre, znajdziemy się w miejscu, gdzie mieszkała Dalida – urodzona w Egipcie modelka, aktorka, ceniona głównie jako piosenkarka. Jej najbardziej znane utwory to „Parole, parole” i „J’attendrai”.
Najsłynniejszą Polką w Paryżu była dwukrotna noblistka Maria Skłodowska-Curie, która spoczywa w Panteonie, Polakiem – Fryderyk Chopin, pochowany na najsłynniejszym paryskim cmentarzu Père Lachaise. O tej nekropolii mówi się, że największe pomniki wystawiono ludziom, o których zapomniano w dniu śmierci. Miejsca, gdzie pochowani są najwybitniejsi, są tak skromne, że trzeba ich szukać.
Paryżanie niechętnie akceptują nowości architektoniczne, tak było z Wieżą Eiffla, Piramidą w Luwrze i Centrum Pompidou nazywanym rafinerią czy obiektem z kanalizacją na zewnątrz.
W budownictwie Paryża nie ma dowolności. Dominują w nim kamienice w naturalnym kolorze o wysokości maksymalnie do czterech pięter o identycznych balustradach. Wieżowce koncentrują się w dzielnicy La Défense. Miasto ma też jedne z najlepszych rozwiązań urbanistycznych na świecie. Od rond ulice rozchodzą się promieniście.
Na rondach pierwszeństwo mają samochody, które na nie wjeżdżają, a nie te, które już się na nich znajdują.
„Paryż jest na tyle duży, żeby się zgubić, ale i na tyle mały zarazem, żeby móc coś dla siebie znaleźć” powiedział o mieście Carlos Ruiz Zafón. Paryż ma 105 km kw. i mieszkają w nim dwa miliony ludzi. Cała aglomeracja liczy dwanaście milionów mieszkańców, a każdego roku wytrzymuje odwiedziny trzydziestu milionów turystów.
Jeśli chcesz zadać komuś podchwytliwe pytanie, zapytaj, czy jednojajowe bliźniaki mogą urodzić się w różnych latach?! Wojciech Horacy Kossak urodził się w noc sylwestrową w 1856 r. tuż przed północą. Jego brat bliźniak – Tadeusz – ma wystawiony akt urodzenia na 1 stycznia 1857 r. Oczywiście urodzili się w jednym miejscu, w Paryżu, gdzie ich rodzice wybrali się w podróż poślubną.
Paryż jest miastem muzeów: Luwru, Wersalu, d’Orsay’a, Rodina, Perfum, figur woskowych (nazywane Muzeum Grévina, Bd Montmartre) i wielu, wielu innych. W samym Luwrze zgromadzono 380 tys. dzieł sztuki, z czego zaledwie 35 tys. udostępniono zwiedzającym, w tym najsłynniejszy obraz „Mona Lisy” Leonarda da Vinci. D’Orsay ma największy zbiór dzieł impresjonistów i postimpresjonistów.
Muzeum Grévina mieści się w pasażu Panoramas obok Hotelu Chopina i słynnego paryskiego antykwariatu (po przejściu Bd Montmartre). W witrynie zdjęcia z autografami m.in. Louis de Funès, Sophii Loren, Bruse’a Lee.
Przy Placu Vendôme, poza monumentalną Kolumną Napoleona, mieści się sklep Coco Chanel, dom, gdzie mieszkał i 17 października 1849 r. zmarł Fryderyk Chopin, i Hotel Ritz – tu ostatnie chwile spędzała księżna Diana, zanim w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1997 r. zginęła w wypadku w tunelu Alma.
Łuk Triumfalny (Arc de Triomphe) „zamyka” Pola Elizejskie – najdłuższą aleję Paryża, nazywaną przez paryżan najpiękniejszą ulicą świata la plus belle avenu du monde. Dorocznie 14 lipca, w święto narodowe Francji, odbywa się tu parada wojsk. Przy Polach Elizejskich kończy się też wyścig kolarski Tour de France. Sam Łuk ma 51 m wysokości i 45 m szerokości. Zbudowany z okazji zwycięstwa pod Austerlitz, w 1919 r. był miejscem spektakularnego wyczynu Charlesa Godefroya, który samolotem Nieuport przeleciał wewnątrz łuku z myślą o uczczeniu zakończenia pierwszej wojny światowej.
Wielki Łuk, Grand Arche, zbudowany w 1999 r., ponad dwukrotnie większy, jest usytuowany tak, że stojąc obok niego, widać Łuk Triumfalny i na odwrót.
Poprowadzony od centrum w kierunku północno-zachodnim Axe historique ma 10 kilometrów długości i znajdują się przy nim najważniejsze obiekty Paryża.
Budowę Nôtre-Dame (na Île de la Cité) rozpoczęto w 1163 r., ukończono – w 1345 r. Obok Wieży Eiffla jest najbardziej rozpoznawalną budowlą Paryża, uwieczniona na niezliczonych obrazach i w dziele Victora Hugo „Dzwonnik z Nôtre-Dame”. Obok katedry zaznaczono granice średniowiecznego miasta.
Na jego umiejscowienie miała wpływ Sekwana, trzecia pod względem długości (776 km) rzeka Francji. Jej brzegi spina ponad trzydzieści mostów, najsłynniejszy, Pont Neuf – Nowy Most, jest… najstarszy w Paryżu.
Sekwana, dawniej ważny węzeł komunikacyjny, dziś jest głównie szlakiem turystycznym. Zwiedzanie Paryża od strony rzeki umożliwia sieć batobusów – małych statków, które dopływają do ośmiu przystani. Wieczorny rejs statkiem spacerowym po Sekwanie to obowiązkowy punkt podczas wizyty w Paryżu.
Paryskie metro ma 111 lat, cztery rodzaje wejść do stacji, największa z nich to Châtelet- Les Halles, rocznie obsługuje 4,5 miliarda(!) pasażerów, łącznie jest 298 stacji, 16 linii (zaledwie trzy dobudowano po wojnie) o łącznej długości 213 km (13. – najdłuższa – ciągnie się na 22,5 km) wspomagane pięcioma liniami kolei naziemnej RER czyli jeszcze 57 km.
Nowością w poruszaniu się po mieście jest sieć Velib udostępniająca 100 tysięcy rowerów, ustawionych w 750 punktach, oferująca pierwsze pół godziny jazdy za darmo (po wykupieniu karnetu na minimum 1 godzinę) i umożliwiająca odstawienie roweru w dowolnym punkcie sieci Velib.
Ile potrzeba czasu na poznanie tego miasta? Można tylko powiedzieć słowami Gustave’a Flauberta – Dobrze, że znów zobaczyłem Paryż.
Przydatne:
www.parisbalades.com – strona o osobliwościach miasta, architekturze, kulturze,
www.paris-touristoffice.com – strona paryskiej informacji turystycznej, punkt jeden z licznych w mieście przy katedrze Nôtre-Dame,
wejście na Wieżę Eiffla, rejs po Sekwanie, trzydniowy karnet umożliwiający wejścia do paryskich muzeów to wydatek ok. 120 euro,
7 września w paryskiej Olimpii wystąpi Charles Aznavour www.olympiahall.com
w Paryżu może zdarzyć się, że ktoś, „przez przypadek”, tuż pod twoimi nogami, znajdzie… złotą obrączkę. Kilka dni tutaj wystarczy, żeby zorientować się, że turyści za kawałek tombaku lekko płacą ciężkimi euro.
KOMENTARZE:
Dodawanie komentarzy wyłącznie po zalogowaniu (formularz logowanie z prawej strony).