Imponuje z dwóch powodów. Po pierwsze podziw budzi jej skala, po drugie to, że jednocześnie wszystko, czym ozdobiono jej wnętrze, jest proste i skromne. Gromadzone w jej wnętrzu przez wieki dzieła sztuki w czasie II wojny światowej dzięki pracy gdańskich konserwatorów udało się w porę rozmontować i ukryć poza miastem, ale część z nich nigdy nie powróciła na swoje miejsce.

Z siedmiu bram podwieżowa jest wejściem dla turystów. Długość katedry, łącznie z przyporami wieży, wynosi 105 m, wieża sięga 77,6 m, sklepienia zaś 29 m ponad posadzkę. Wnętrze stanowi ogromna, przeszklona hala o niezwykłej logice rozwiązań przestrzennych. Miejscem, w którym najbardziej widać potęgę tej budowli i zarazem można ogarnąć wzrokiem najwięcej zgromadzonych w niej dzieł sztuki to skrzyżowanie nawy głównej z transeptem.

Wnętrze katedry może pomieścić 25 tys. osób, na pocz. XVI w. Gdańsk był 20-tysięcznym miastem.

Zwiedzanie najlepiej rozpocząć od wspięcia się na wieżę. Jeszcze w latach 90. prowadziły na nią wąskie, ażurowe schody. Po remoncie wydają się stabilniejsze, zwłaszcza dla osób, które mają lęk wysokości. Wspinanie jednak się opłaci, wieża gwarantuje widok na najpiękniejszą panoramę Gdańska.

Historia katedry łączona jest ze Świętopełkiem II, który erygował pierwszy kościół w 1243 r. W 1266 r. wystawiono w nim zwłoki księcia. Być może na jego miejscu wzniesiono, w kilku etapach, obecną budowlę. W 1344 r. powołano pierwszego proboszcza. Obecny jest 60.

W katedrze znajduje się m.in. kamienna Pieta (z ok. 1410 r., kaplica św. Rajnolda), którą wykonał rzeźbiarz nazywany Mistrzem Gdańskiej Pięknej Madonny i jego rzeźba właśnie Pięknej Madonny (w kaplicy św. Anny), kopia „Sądu Ostatecznego” Hansa Memlinga (z 1472 r.), oryginał został przeniesiony do gdańskiego oddziału Muzeum Narodowego.  

Ołtarz Główny – dzieło Michała z Augsburga (1511-17) – został poważnie uszkodzony w 1945 r., udało się go całkowicie odrestaurować w 1986 r. W chwili wystawienia ołtarza kościół wzbogacił się również o Grupę Ukrzyżowania – dzieło mistrza Pawła uznawanego w owych czasach za najwybitniejszego rzeźbiarza gdańskiego. Rzeźba została umieszczona w łuku tęczowym. Największa postać z tej grupy – Chrystus – ma 4,35 m.

Przy lewym filarze tego łuku stoi wysoka wieża (8,13 m) gotyckiego (1478-82), drewnianego sakramentarza bogato rzeźbionego i polichromowanego.

W kościele znajdują się dwa świeczniki – korpusowy (z 1. poł. XVII w.) i, sąsiedni, koszowy (1490 r.) – dzieło mistrza Andrzeja. Przez wieki Gdańsk słynął z rzemiosła artystycznego, w tym odlewnictwa.

Gromadzone tu przez wieki dzieła sztuki są, z umiarem, uzupełniane dziełami współczesnymi. Przykładem jest kaplica NMP Bractwa Kapłańskiego z 1980 r. upamiętniająca 2779 księży pomordowanych w czasie II wojny światowej.   

Ambona (1616-17), chrzcielnica (1682) i organy uległy zniszczeniu w czasie wojny. Ambonę i chrzcielnicę przeniesiono tu z nieczynnego kościoła św. Jana. W 1981 r. w ówczesnej Republice Federalnej Niemiec powstał Komitet Odbudowy Organów w kościele NMP. Instrument wykonała firma Hillebrandów z Iserhagen, dekoracyjną obudowę organów i chóru muzycznego oraz jego obudowę wykonał zespół gdańskich fachowców.

Strona:

www.bazylikamariacka.pl/aktulanosci-bazylika-mariacka-gdansk

KOMENTARZE:

Dodawanie komentarzy wyłącznie po zalogowaniu (formularz logowanie z prawej strony).