W sylwestrowy wieczór trafiliśmy na koncert uliczny z udziałem miesz- kańców starej części Jogjy. Kilku mę- żczyzn z instrumentami siedziało na czymś w rodzaju ganku i grało. Oso- by na wokalu zmieniały się co chwilę. Po skończonym utworze po prostu ktoś z osób siedzących w okolicy wstawał i zaczynał śpiewać, a kapela mu wtórowała. Czasami była to nawet osoba przechodząca ulicą[...]
W kwestii transportu zniosłam już w Azji wiele. Wytrzymałam nieludzki tłok w nepalskich autobusach, syf, plucie i palenie w autobusach w Chi- nach, nie narzekałam na najniższą klasę w pociągach w Indiach. Ale są granice, a pociąg z Jakarty do Jogjakarty (klasa ekonomi, w dzień po meczu finałowym Malezja–Indonezja o puchar Azji Południowo-Wschodniej) je przekroczył.
Wstępny plan zakładał, że w Dża- karcie wynajmiemy mieszkanie na dwa tygodnie. Minęło prawie pół roku od naszego wyjazdu z Warszawy, dłuższy postój idealnie zbiegał się ze świętami i Sylwestrem. Na to, dlacze- go nasz plan uległ zmianie, złożyły się dwa powody. Po pierwsze – cena. Nie mogliśmy znaleźć niczego senso- wnego. Po drugie – po drodze zdą- żyliśmy umówić się na wolontariat[...]
Piętnastogodzinna podróż auto- busem z Bukittinggi do Parapat była koszmarem. Na jej wspomnienie wciąż robi mi się niedobrze. Kierowca bardzo starał się, żeby zapewnić pasażerom jak najniższy komfort podróży. Przez piętnaście godzin, wliczając w to całą noc, puszczał płyty z indonezyjskim karaoke. Poziom tych utworów dorównuje najbied- niejszemu disco polo.
Najdroższy rodzaj kawy na świecie, kopi luwak, to specjalność położonej nieopodal Bukittinggi wioski Palupuh. Ziarna kawy, zanim trafią do obróbki, wydobywane są z odchodów łaskuna mazunga – dzikiego kota z rodziny łasowatych, popularnie nazywanego luwak. Tu nasuwa się oczywiste py- tanie: po co? Co szczególnego jest w nadtrawionych ziarnach kawy? Po pierwsze luwak trawi jedynie miąższ
30 września 2009 roku Padang nawiedziło trzęsienie ziemi, którego skutki widoczne są po dzień dzisiejszy. W miejscu, gdzie miał znajdować się Spice Homestay, miejsce wybrane przez nas na tę jedną noc, którą mięliśmy spędzić w Padangu, znaleźliśmy ruiny. Wię- kszość przewodników nie uwzględnia jeszcze zmian na planie miasta po tej niedawnej tragedii.
To, czego trudno nie zauważyć w Dżakarcie, to fakt, że biali są tu wciąż atrakcją. Zaczepiają nas nie tylko dzieci, ale także dorośli i to praktycznie bez przerwy. Najczęściej słyszanym okrzykiem jest ”hello mister!!”, który używany jest tak w stosunku do mężczyzn, jak i do kobiet. Nieświadoma tego faktu przez kilka pierwszych dni ignorowałam zaczepki[...]
Wróciliśmy do Couch Surfingu. Od dłuższego czasu jakoś nie wychodziło nam umawianie się z hostami. Po pierwsze, żeby móc się sensownie z kimś umówić, należy wiedzieć z kilkudniowym wyprzedzeniem gdzie i, mniej więcej, o której się będzie. Pisanie dzień wcześniej wieczorem, choć czasami przynosi pozytywne rezultaty, jest raczej w złym tonie. W większości wypadków[...]
Kolejne miasto, kolejny lot. Nasza idea podróżowania jak najwięcej lądem okazała się być utopijna. Rok to wbrew pozorom bardzo mało czasu. Ta sama trasa, na pokonanie której musielibyśmy poświęcić trzy dni w pociągu, zajmuje pół dnia, jeśli wybierze się samolot. Ceny lotów są porównywalne, a nierzadko i niższe niż ceny pociągów. Dlatego po raz kolejny wygrał samolot.
W Phnom Penh są dwa miejsca na liście tzw. „must see”, oba związane z reżimem Khmer Rouge. Pierwsze to więzienie S-21, dawna szkoła przerobiona w 1975 roku na największe w kraju więzienie, z którego, spośród ponad 14 000 przetrzymywanych i torturowanych osób, jedynie 8 wyszło żywych. Drugie – Pola Śmierci – to miejsce masowych mordów[...]
Do Kratie dojechaliśmy po jakiś dzie- więciu godzinach jazdy i dwukrotnej zmianie autobusu. O dziwo, żadnych przekrętów, pomimo że na wszystkie trzy autobusy mieliśmy jeden bilet. Z postanowieniem, że następnego dnia wyruszamy na trekking, zatrzyma- liśmy się w tanim hostelu przy głównym rynku. Kratie to malutka i niepozorna miejscowość położona w północnowschodniej Kambodży.
Angkor położone jest około 8 km od Siem Reap, które zostało tak na- zwane na cześć zwycięskiej bitwy Khmerów z Tajami. Siem Reap oz- nacza bowiem „Klęska Syjamu”. Miasto składa się głównie z hoteli i restauracji, które, pomimo że ich li- czba przerosła już dawno liczbę świą- tyń w Angkor, nie narzekają na brak klientów. Do Siem Reap każdego dnia ściągają tłumy turystów[...].
Przewodniki turystyczne ostrzegają, że w Tajlandii nie należy publicznie nikogo krytykować, a tym bardziej robić tego podniesionym głosem, bo skrytykowana osoba może stać sie agresywna. Każde inne zachowanie ze strony przyjezdnego niż spokojna rozmowa może zostać odebrane jako obraza, czyli coś, co Tajowie nazywają traceniem twarzy. A tego boją się panicznie.