„110-ty kilometr” – od nazwy stacji (stacyjki – baraku), gdzie wysiądziemy po trzech dniach podróży pociągiem, w sercu Uralu Polarnego. Tam zaczniemy dwutygodniowy trekking po bezkresnych górach polarnej Rosji, bez najmniejszego kontaktu z cywilizacją. I to właśnie nas najbardziej kręci: fakt, że (jeśli wszystko dobrze pójdzie) mamy spore szanse na długi trekking, nie spotykając nikogo po drodze i będąc zdanymi wyłącznie na własne siły.
Termin
25 sierpnia–16 września 2012 r. Mamy nadzieję na żółto-pomarańczowo-czerwoną jesień na Uralu :-)
Trasa/miejsce
Będziemy poruszać się w głównym paśmie Uralu Polarnego. W naszym przypadku ważniejsza od celu będzie sama droga. Najwyższy szczyt Uralu Polarnego – Pajer 1472 m n.p.m., nie jest wybitny i wejście na niego nie będzie nastręczało wielkich trudności. Zamiast skupiać się na wejściu na niego (choć oczywiście jest on jednym z kierunków naszego działania), wolimy przemierzyć główne pasmo tamtejszych gór i zrealizować cele opisane poniżej.
Strona www
Gdyby ktoś zapytał nas: „po co chcemy jechać na Ural Polarny, jaki jest cel takiej wyprawy?”, odpowiedzielibyśmy: „ponieważ droga jest celem...”. Większości osób, które myślą o wyjeździe na wschód, hasło „Rosja” kojarzy się z linią kolejową Moskwa – Władywostok, Bajkałem, Sajanami. Jest to trasa i rejon niewątpliwie piękny, ale mimo wszystko coraz mocniej uczęszczany przez turystów z zachodu... Wyjazd do Rosji był od zawsze naszym marzeniem. Ale wyjazd do takiej Rosji, która nie jest „skażona wirusem zachodu”, nie jest opisana w popularnych przewodnikach. Marzyło nam się takie miejsce, po wpisaniu nazwy którego do wyszukiwarki Google, otrzymujemy kilkadziesiąt wyników, a nie tysiące opisów wyjazdów... Nie interesuje nas bycie kolejną ekipą, która przejechała koleją odcinek z Moskwy nad Bajkał, pochodziła po Sajanach i twierdzi, że poznała dzikość Rosji.
Trasa taka stała się poniekąd „sztampą”, jakby obowiązkowym punktem na drodze do poznania Wschodu.
My tymczasem chcemy zobaczyć „Rosję prawdziwą”. W „plackartnych” wagonach na trasie Moskwa–Łabytnangi raczej nie spotkamy wielu turystów z Europy. A na pewno spotkamy Rosjan zdziwionych naszą obecnością w tym miejscu, dopytujących się, co robimy w tak odludnym regionie. I właśnie chęć poznania ludzi, ich obyczajów, jedzenia, stylu życia itp. spowodowała, że zrezygnowaliśmy z dużo wygodniejszej i szybszej opcji lotniczej.
Oprócz ludzi interesuje nas także dzika, nieskażona działalnością człowieka przyroda. Ural Polarny nie jest pasmem wysokim, ale za to jest rejonem wybitnie dzikim. I właśnie ta dzikość jest najbardziej pociągającą nas cechą. Spełnieniem marzeń, sprawdzeniem własnych sił, głównie psychicznych, jest kilkunastodniowy trekking w zupełnej dziczy, bez innych ludzi, bez kontaktu z cywilizacją.
Zainteresowania przyrodnicze są kolejnym powodem, dla którego nasz wybór padł na Ural Polarny. Położenie za kołem podbiegunowym północnym determinuje wiele zjawisk, które chcielibyśmy zobaczyć na własne oczy. Peryglacjalne formy rzeźby terenu, niemal „złapane na gorącym uczynku” wietrzenie mrozowe, rozmarzający latem permafrost, kwitnąca pod koniec krótkiego, polarnego lata tundra, ogromne, dzikie rzeki w maksimach przepływu...
To wszystko chcemy zobaczyć na własne oczy, przeżyć na własnym ciele, udokumentować na zdjęciach i filmie. Stworzyć z tego materiał, którym będziemy mogli przybliżyć innym dzikość Uralu Polarnego. Jeżeli znajdziemy na swojej drodze ślady po obiektach Gułagu – także chcemy je obejrzeć i udokumentować.
Wyjątkowe jest to, że nie chcemy działać według schematu, wybieramy rejon mało znany, niepopularny, odludny. A do tego niekoniecznie „efektowny”. Nie zdobywamy dziewiczego, wysokiego szczytu, nie przepływamy samotnie oceanu kajakiem, nasz najwyższy cel ma nieco poniżej 1500 m n.p.m. Ale tak jak pisaliśmy wcześniej – „to droga jest celem”.
Nasza wyprawa na Ural Polarny będzie odpowiadała filozofii „leave no trace”, nie chcemy pozostawić po sobie ani jednego trwałego śladu w dzikiej przyrodzie. Z tym wiąże się kolejna misja, jaką odczuwamy w związku z wyjazdem na Ural: chcemy popularyzować ideę świadomego podróżowania w tej części świata. Świadomego, czyli zgodnego z zasadami propagowanymi przez TIES (Międzynarodowe Towarzystwo Ekoturystyczne), a więc podróżowania w sposób minimalizujący zły wpływ na środowisko, ale również (a może przede wszystkim) z poszanowaniem kultury i obyczajów ludzi, których spotkamy po drodze. Ważne będzie to, z jakim szacunkiem podejdziemy do przyrody i ludzi, których spotkamy.
Na każdym z naszych poprzednich wyjazdów prowadziliśmy dzienniki. Na żywo, na gorąco, z emocjami spisany każdy dzień wyjazdu. Podobnie będziemy robić teraz. Jeżeli do tego dodamy materiał fotograficzny i filmowy, opiszemy formy, zjawiska przyrodnicze, rośliny i zwierzęta typowe dla rejonu polarnego – czytelnik może otrzymać opis wyprawy nie tylko z emocjami jej uczestników, ale także dużą dawkę wiedzy o rejonie, podanej w przystępny sposób. Jednym z efektów wyjazdu będzie więc rodzaj przewodnika po Uralu Polarnym, gdzie oprócz informacji oczywistych (dojazd, warunki na miejscu, trasy itd. itp.) postaramy się zaproponować czytelnikowi taką formę odkrywania dziewiczego krajobrazu, która zachowa ową „dziewiczość” dla kolejnych pokoleń.
Uczestnicy:
Piotr Bernacki
Anna Bernacka
Grzegorz Drabik
Dawid Trojanowski
KOMENTARZE:
Dodawanie komentarzy wyłącznie po zalogowaniu (formularz logowanie z prawej strony).